مطلب امروز درمورد سلب توفيق هست . سلب توفيق به اين معني هست كه شما معصيتي انجام بدين كه در عوض اون خدا شما رو از انجام كار صالحي محروم ميكنه .

به نظر من سلب توفيق جزاي اعمال ما در همين دنيا هست .

منظورم اينه كه خدا كاري خواهد كرد كه ما نتيجه اعمالمون رو خيلي زود در اين دنيا ميبينم و خدا ما رو منتظر نميذاره تا در اون دنيا به نتيجه اعمالمون برسيم .

به عنوان مثال من وقتي در طول روز يه گناهي انجام ميدم ميدونم كه خدا فرداش از من سلب توفيق خواهد كرد و كاري خواهد كرد كه براي روز بعدش نتونم براي نماز صبح از خواب بيدار شم و نمازم قضا ميشه.

 
ببين قرار شد راحت باشيم نمي دونم دقيقا منظورم و چطور بيان کنم ...
اينجا يه تناقض وجود داره !
به نظر من هيچ آدمي نمي توني حد تحمل و توانايي خودش و از قبل پيش 
بيني کنه تا موقع اون سختي و به قول خودت امتحان فرا برسه و تو چون تا 
به حال اين همه سختي رو تجربه نکرده بودي تحمل اون رو خارج از حد توانايي
 خودت مي ديدي خدا بنده ي خودش و خوب مي شناسه مي دونسته که تو حد
 تواناييت چقدره 
تو الان تو ذهنت بدترين اتفاق ممکن و تصور کن 
شايد تو حتي تو اين هم بموني يعني نتوني آخر بدبختي خودت و تصور کني 
يعني شايد بدتر از اون اتفاق هم بيوفته 
پس من فکر ميکنم تو چون تا به حال همچين سختي رو نديدي بودي 
فکر مي کردي ديگه اين آخر خط ...و همچي تموم شده 
بعضي وقتا هم مي گيم " ديگه بدتر از اين نميشد"
همه ي اينها اشتباست 
اون خواسته يه امتحان کنه
که اين بنده که اين همه به ياد منه و با من دوسته 
اگه يه اتفاق بد براش بيوفته چطور مي شه؟
خوب مسلما خدا مي دونسته  تو چه عکس العملي نشون مي دي اما اتفاق 
براي شناخت بيشتر خودت بوده....
حالا چقدر خودت و شناخته؟
احساس نکردي خيلي زود زدي زير همه چي!
احساس نکردي خيلي زود قضاوت کردي؟
احساس نکردي رابطه ات با خدا کمي سست بوده؟
اميدوارم از دستم ناراحتي نشي
تو با تمام حرفهايي که از خودت زدي از رابطه ي زياد خودت و اون از وابستگي 
هات 
اما خيلي زود اين رابطه از بين رفت ...
تا حدي که اون روز صبح با خدا اينطور بد حرف زدي...
اما کافي بود يکي با تو يک ساعت و نيم حرف بزنه تا تو باز برگردي پيش او 
و با اون آشتي کني ...
و اين خيلي خوبه 
توي سختي هاست که آدم دوستاي واقعي شو مي شناسه ....
توي سختي هاست که انسان ها ساخته مي شن ....
مدتهابودکه  مي خواستم جواب سوال هايت را بگم
اما هيچ نقطه ي شروعي پيدا نمي کردم ...وقتي مي خواستم شروع کنم 
گيج مي شدم 
و دست از نوشتن بر مي داشتم ...
از طرف ديگه وقتي وبلاگتو مي خوندم و با بقيه وبلاگا مقايسه مي کردم 
ديونه مي شدم 
نوشته ها و درد دل هات با تمام تلخي پر از شيرني بود
وقتي نوشته هايت را مي خواندم احساس حسادت مي کردم به تو
به اين که چقدر با خدا دوستي
به اين که در همه ي لحظه ها به ياد اون هستي 
چقدر با خدا رفيقي!
....
و حالا همه ي اينها نظرات شخصي من بود مي توني قبول کني و مي توني 
کاملا رد کني  
مي توني بگي چه حرفهاي چرت و پرتي!!
خوب از يه لحاظ هم بايد به من حق بدي 
من که نمي دونم چه اتفاقي برات افتاده
اين چند سال چه بر سرت گذشته 
پس بي انصاف نباش و به من حق بده !
که نتونم اون طور که مي خوايي جواب سوال ها تو  از من بگيري ...
با تمام اين حرفها خوشحالم که تو دوباره برگشتي به اون دنياي خوب دوستي
به خودت ....
اين چند روز فقط اين شعر و زمزمه مي کنم ....: 
تو نسيم خوش نفسي
من کوير خار و خسم
گر به فريادم نرسي
من چو مرغي در قفسم 
تو با مني اما من از خودم دورم 
چو قطره از دريا 
من از تو مهجورم 
اي نامت از دل و جان 
در همه جا 
به هر زبان جاريست 
عطر پاک نفست سبز و رها 
از آسمان جاريست
نور يادت همه شب 
در دل ما
چو کهکشان جاريست 

اينم از جواب سوال مهتاب.

اما براي نداي عزيزم .

ندا جان . نميدونم در چه حالي يا پيشرفتت چفدر بوده . اميدوارم كه حالت

خوب خوب باشه و حسابي پيشرفت كرده باشي.

قرار بود كه از گذشته خودم برات بگم . معذرت كه ميخوام كه بد قولي

 كردم و حسابي دير شده . ولي ماهي رو هر وقت از آب بگيري ميميره .

پس الان برات ميگم .يه زماني پيش قبل از اينكه با خدا قهر كنم ، زماني كه

اساسي با خدا روابطم توپ بود اونقدر بهش نزديك بودم كه وقتي شبها توي

نماز مغرب و عشا توي نماز جماعت شركت ميكردم بعد از بسم الله اشكم

سرازير ميشد . اين اشك رو نتونستم توجيه كنم . من فقط به عشقم به خدا

ربطش دادم . به اينكه توي دلم فقط و فقط عشق به خدا بود .

اما وقتي كم كم گرفتار ماديات شدم و كم كم از خدا دور شدم و يواش يواش

به گناه آلوده شوده دلم اين زلالت خودش رو از دست داد . جوري شدم كه توي

 نماز حواسم همه جا بود غير از نمازم . اكثرا در شك بودم كه چند ركعت نماز

 خوندم (خدا بيامرزه پدر نماز جماعت رو كه راحتم كرد ) طبق تجربه خودم از حالات

معنويم يه چيزي رو درك كردم . و اون اينه كه اگه ما از يك حالت بسيار زيبا بهره مند

 باشيم و به هر دليلي كه عمده ترينش گناه هست از اون حس محروم شديم ديگه

 اگه خودمونو هم بكشيم بهش نخواهيم رسيد .

براي خودم مثلا : اون حس لذت از نماز ديگه هيچ وقت برام تكرار نشد . ديگه پيش

نيومد كه توي نماز از عالم و آدم دور بشم .

پس نداي عزيزم . سعي كن وقتي از يك حس زيبا بهره مند شدي تمام تلاشتو

به خرج بدي كه اين حستو تا آخر عمرت حفظ كني . اگه از دست داديش ديگه به دست

منتظرت هستم عزيزم .

دوستاي عزيزم متاسفانه براي به روز كردن وبلاگ كمي مشكل دارم كه باز مشكل

دسترسي به اينترنت هست . اگه خيلي دير ميكنم منو ببخشيد .

منتظر نظر هاي زيباتون هستم .

يـــــــــا عـــــــــلـــــــــي

الهي ياد تو در ميان دل و زبان است و مهر تو ميان سر و جان . الهي شاد بدانيم كه اول تو بودي و ما نبوديم ، كار تو در گرفتي و ما نگرفتيم ، قسمت خود نهادي و رَسول خود فرستادي .

الهي هر چه بي طلب بما دادي به سزاواري ما تباه مكن ، هر چه بجاي ما كردي از نيكي ، به عيب ما از ما بريده مكن و هر چه سزاي ما ساختي به ناسزائي ما جدا مكن .

الهي آنچه ما خود كِشتيم به بَر ميار و آنچه تو ما را كِشتي آفت ما از آن بازدار .

الهي از نزديك نشانت ميدهند و برتر از آني و دورت پندارند و نزديكتر از جاني ، موجود نفسهاي جوانمردي ، حاضر دلهاي ذاكراني ، ملكا تو آني كه خود گفتي و چنانكه گفتي آني .

الهي در سر گريستني دارم دراز ، ندانم كه از حسرت گريم يا از ناز ،گريستن از حسرت بهر يتيم و گريستن بهر ناز ، از ناز گريستن چون بود اين قصه ايست دراز .

سلام دوستان عزيزم .

بايد خدمتتون عرض كنم كه اساسي منو از رو برديد . من آپديت نكردم تا ببينم كه بالاخره چندتا نظر درست و حسابي و پر ملات برام خواهيد نوشت يا نه . ولي ديدم شما ها خيلي بي خيال تر از اين چيزا هستيد .

خدا بيامرزه پدر سعيد و يه روز غريبه بودم كه دوتا نظر گذاشتن تا من عقده اي نشم وگر نه دق ميكردم .

امروز حال دري بري نوشتن ندارم . دلم از دست خودم پره . فقط ميخوام دو كلمه با خداي مهربونم درد و دل كنم و خودمو سبك كنم .

آره . ميتونم توي دلم با خدا درد و دل كنم و اينجا چيزي ننويسم . اما مينويسم تا بعدا بيام بخونم و يادم باشه كي و چي بودم .

خدا جونم سلام . خوبي ؟

از دست بنده هاي چموشت چي ميكشي ؟ تا كي ميخوايي بهمون فرصت بدي كه گناه كنيم ؟ يا آدممون كن يا بلايي سرمون نازل كن و نسلمونو بردار .

خداجون از دست خودم خسته شدم . تا كي بايد هر روز توبه كنم و فرداش توبه رو بشكنم ؟ پيمان شكني تا كي ؟

هر روز اميدم كه تو بهم اراده اي خواهي داد كه ديگه زير قولم نزنم . اما اميدم واهي  هست . ميدونم كه تو اراده ميدي ولي نفس خودم ضعيفه .

خدا جون چيكار كنم ؟ كم كم دارم ديوونه ميشم . بهت ايمان قلبي دارم . هر روز با تمام وجود احساست ميكنم اما باز نميتونم خودمو كنترل كنم تا دست به گناه نزنم .

هر روز من از روز پسين ياد كنم                بر دردِ گُنه هزار فرياد كنم

از ترس گُناه خود شوم غمگين باز            از رحمت او خاطر خود شاد كنم

خودت به دادم برس . بيچاره همه ائمه رو رديف كردم و بهشون متوسل شدم اما تا نفس اماره خودم داره يكه تازي ميكنه كاري از كسي بر نمياد. فقط و فقط خودت درمان دردمي .

پس درهاي رحمتت رو به روم باز كن و باز زير بغلمو بگير . مثل هميشه .

خدا جون خيلي خيلي خيلي دوستت دارم .

راستي دوستاي عزيزم . مشكلي دارم كه دوست دارم برام دعا كنيد تا خداي مهربونمون زود تر گره گشايي كنه . برام دعا كنيد . از نوع شهاب سنگي كه زارتي ميخوره تو هدف.

يـــــــــــــــا عــــــــــــــلـــــــــــــــــي